POEM

छोरा ! किन कुद्छस यसरी दिन रात देश देश भन्दै, लाग्दैन माया परिवारको ? नौ महिना गर्वको पीडा सम्झन्नस्आफ्नो आमाको

पहाड, हावा, बग्ने खोलाहरू, मानौ सबैलाई उसको कथा थाहा छ। उसले गाउने गीतहरूको धुन जसले रातलाई बिऊझाउथे, निदरीका सपनाहरु आकाशमाथि

आधारातमै बिउझियेर, अनिद्रामा उठछिन उनी अनिद्रालाइ ठक्ठ्क्याउदै, ढिकी जातो कुटछिन उनी अधेरोमै आगन अनि दैलो पोत्न थाल्छिन उनी यसैगरी सधैभरी

के लेखुँ र म खै जीवनका बारे, मनमा गुम्सी बसेका भावना? या तिमीलाई व्यक्त गर्न नपाएका अनेकन चहाना ! सुन्छौ

सुनसान रातमा आफैलाई नियाल्दै छु मेरो रुप कुरूप भएकोमा दुःख मनाउ गर्दै छु चस्स दुःखी रहेछ, टुक्रेको शरीर देख्छु जतातता

सम्भावनाको ढोकाबाट अलिकती चिहाएर हेर्दा देखिन्छन् – – उल्लासका असंख्य खजानाहरु – मानवताका निर्भय लामहरु – जीवनका मागपत्रहरु त्यही ढोकाबाट

तिमीले सुस्तरी हिँडेको देखेँ सुस्तरी हिँड्ने घाम जस्तो लाग्यो। जसले सुस्तरी नै हिँडे पनि कयौँ युग हिँडिसकेको छ , जसले

पहेँलो घामले ल्याएको सुन्दर बिहानी देख्दा आझ उनी मख्ख छिन्। अनुहारमा ठूलो मुस्कान उनि ढुक्क छिन् आज जिवनसाथी पाउँदै छिन्।