POEM

दुई शब्द निशब्द छन् आशा । यी दुई शब्दको मिलनले यो संसार चल्दैछ विश्वभरीको ह्दय विचल्लित भएका छन् र ती

वीर पुर्खा जन्मे जहाँ यै हो मेरो नेपाल बाघका ती डमरुको यै हो प्यारो नेपाल। उनकै नासो रगतले लेखिएको देश

आउ! आज म सुनाउछु केही किस्साहरु, जिन्दगी जिउन भुलेका मान्छेहरुलाई, बुझाउँछु जिन्दगीको रहस्यमय हिस्साहरु! खुशी, दुःख, पीडा अनि मनका भावनाहरु,

असारको बाढि जस्तो भयो जीवन सङ्लिदै गर्दा धमिलिदै गयो जीवन तर्छु भन्दै गर्दा धमिलो खहरे तेही बाढिले बगाई झन धमिलो

खेतकै आलि सम्माएछु कुलोनै बुजिनेगरि सोत्तर बटुल्न पुगेछु डिगा भोकले टटिनेगरि। भिरबारिको खरको मुठा एक डोका भरिदैन सेउला काटी भारी

हे युवा कर्मठ हातहरु तिम्रा बांधेर बस्छौ कति सत्कर्म गर्यौ भनेता तिमीले हुन्छ धेरै उन्नति हुदैन अरुको परेर शरणमा होला

उनी रुन्थिन् … एक्लै, आफू सँगै, भिडमा साथीहरुको ठूलो हाँसोको माझमा कहिले दिनमा त कहिले साँझमा, उनी रुन्थिन् … हसिली