जुन फूल सरह मुस्कान भएकी छोरीलाई, बाबाले राख्नुहुन्थ्यो सम्हालेर.. आज उसको बिहे गर्नलाई, सोच्नुहुन्छ कहाँबाट जुटाउ दाइजो.. थाह पाइनन् उनले

भूपी शेरचन – मेरो चोक साँघुरो गल्लीमा मेरो चोक छ यहाँ के छैन? सबथोक छ असङ्ख्य रोग छ, केवल हर्ष

अध्यारो हुन्छ जीवन नपाए मैले शिक्षा सिक्दैछु हजुरसँग म मागी ज्ञानको भिक्षा नमन गरे हजुरलाई दसै औंला जोडेर सधैँ आदर