सुनचँदी माया भए किन्थेँ तराजुमा जोखेर संगालेर पोको पार्थेँ छताछुल्ल पोखेर   हिरामोती माया भए माला दिन्थेँ उनेर सधैंभरी पोको पार्थेँ रड्ग मिलाई चुनेर  

शहर पसेको रामुले अचेल गाउँ सम्झेको छ फेरी एकपटक । पोहोर साल, गाँउमा भोकमरी आयो उसले गाउँ सम्झेन किनकी, ऊ

कहिले मस्तिष्कले कहिले मन मुटुले कहिले मैले दुवैले लेखिरहेको छु । मलाई थाहा छैन के लेखे मात्र कविता बन्छ कसरी