भिम्सेन स्तम्भ | Nepali Poem by Prabhat धेरै पछि आफ्नो कोहि भेटिए जस्तोवर्षौ पछी प्यास मेटिए जस्तोमनसँग मन जोडौँ-जोडौं जस्तोपखेटा

Where Art thou The tearful eyesWith a broken smileAnd wrinkled faceWith deafened ears!The autumnal treeWith dried leaves!The emptied lakeThe plucked

टीका लगाउने बेलामा, आँखाबाट टिलपिल टिलपिल आँसु झार्दै, आमा आशीर्वाद दिँदै भन्नुहुन्छ – बाबु ! पानी बनेस् है, छोरा ।