POEM

मध्य वर्गिय सामान्य केटी म, आमाकी मायालु, बुवाकी प्यारी म, एक्ली छोरी; सोझी र अथाह ज्ञानी म, दुई चुल्ठो बाटी,

थाकी सक्यौँ हामी माफ गर हामीलाई हे मेरो भगवान लै जाउ यो कोरोना नत्र बनाइ देउ यसबाट हामी मान्छेलाई सावधान

मेरो सनो प्रयास” कसैको आसमा मलाई छैन बाच्नु यो जीवन मातृभुमी लाई नै गरेको छु कसैको लागि जीवन छैन अब

सबैको मन सधै चङ्गा झै नहुँदो रहेछ दुःख को घेरामा किन हो चपेटी रहेछ राम्रो गर्न खोज्दा पनि खोई कता

गुलाफ फुल काँडै काडाँको बीचमा फुल्छ र पो सुन्दर देखिन्छ मानिस जब दुख र सङ्घर्षबाट उक्लिन्छ तब अकलदार बन्दछ सबै

टोल टोलमा लाग्यो आगो सुनी खबर उनी बिध्वा भाको दन्कियो आगो, उसको शरिरमा लागेको त्यो खबर सुनी, कान्छो छोरो घर

अनि नेताजी देश के कति बन्दै छ? भन्न त नहुने हो अघिल्लो चुनाव खर्च कसरी उठाइयो ? कि उठ्न बाकी