- Suvash Chaulagain
- July 9, 2020
कविता | Suvash Chaulagain | Offline Thinker
तिमी , म , हामी अज्ञात छौ सादय तिनको देशको परिभाषा बेग्लै छ म भन्छु कि सायद तिनीहरु जिउदै मरिसके
तिमी , म , हामी अज्ञात छौ सादय तिनको देशको परिभाषा बेग्लै छ म भन्छु कि सायद तिनीहरु जिउदै मरिसके
There are no stars To enlight the beauty of the moon There are no clouds To hide all the sadness
याे झरी पनि यसरी परिरहेको छ कि मानाै मलाई सम्झिएर काेही राेइरहेकाे छ चिच्याइरहेकाे छ । कसैले मेरै नाम लिएऱ
He had a weird smile And a screwed up sight Freakish he behaved That’s so funny right? He couldn’t even
साडी चोली चिच्याइ रैछ दिन-दिन दौरा र सुरुवाल पनि टोपी रोइरैछ मुर्छित हुँदै अत्यन्त व्याकुल बनी हाम्रो पहिरनले चिनाउथ्यो सधै
The relation on this world is too hard how to continue journey on this path? To live one’s life why
अध्यारो हुन्छ जीवन नपाए मैले शिक्षा सिक्दैछु हजुरसँग म मागी ज्ञानको भिक्षा नमन गरे हजुरलाई दसै औंला जोडेर सधैँ आदर
A dark room, A lonely mind, searching for a way out. She is walking freely, but her mind is trapped
He left that night hoping for tomorrow good mornings in his workplace, but woke up quarantined!! Government announced pandemic has
म लडेको होइन, लडाइएको हुँ, खसेको होइन, खसाइएको हुँ, बिन्ती, बिन्ती मलाई कायर नभन। मेरो जीवनको मूल्य, म नहुँदा किन?,
मेरो बडेमान घरको आँखिझ्यालबाट मैले देख्ने सन्सार मैले देखिरहने सन्सारभन्दा फरक छ सत्य त कबल मैले देखिरहने सन्सार हो जुन
यो समाजमा विविध कारणले मानव कहलिएको छु मानवरुपी परिचय नै मैले दिएको छु तर पनि यो स्वार्थी संसारमा मानव हुँ

