- Sandesh Dhakal
- July 9, 2020
झरी | कविता | Sandesh Dhakal | काव्यकुञ्ज कविता प्रतियोगिता
ए झरी रोकिदेऊ न एकफेरी तिमीसँग गहिरा कुरा गर्नुछ आधा मेरो जिन्दगीको अनि बाँकी तिम्रो अस्तित्वको केहिबेर रोकिएर आउन सक्छौ?
ए झरी रोकिदेऊ न एकफेरी तिमीसँग गहिरा कुरा गर्नुछ आधा मेरो जिन्दगीको अनि बाँकी तिम्रो अस्तित्वको केहिबेर रोकिएर आउन सक्छौ?
आफै आफ्नो घमन्डमा लिपिएर अरूको गर्व लतपताउने, आफ्नो घाइते घमन्ड मै गर्व गर्ने यो संसार मलाई मनपरेन। यो धर्ममा अल्झिरहेने बनवटी
श्रमले मानिस सफल हुन्छ, सुनेको थिए मैले । तर सफलता भनौ या असफलता, यतिका दिनसम्म श्रम गरेर मैले, चुहिने छानो
ऋतुहरु बदलिन्छन् समय अनुसार । फेरिन्छन् जनावरको छाला स्वरूप मान्छेको पनि संसार । मानवको भिडमा हराएको मानवता, हँसिलो मुहारको पछाडी
तिमी , म , हामी अज्ञात छौ सादय तिनको देशको परिभाषा बेग्लै छ म भन्छु कि सायद तिनीहरु जिउदै मरिसके
There are no stars To enlight the beauty of the moon There are no clouds To hide all the sadness
याे झरी पनि यसरी परिरहेको छ कि मानाै मलाई सम्झिएर काेही राेइरहेकाे छ चिच्याइरहेकाे छ । कसैले मेरै नाम लिएऱ
He had a weird smile And a screwed up sight Freakish he behaved That’s so funny right? He couldn’t even
साडी चोली चिच्याइ रैछ दिन-दिन दौरा र सुरुवाल पनि टोपी रोइरैछ मुर्छित हुँदै अत्यन्त व्याकुल बनी हाम्रो पहिरनले चिनाउथ्यो सधै
The relation on this world is too hard how to continue journey on this path? To live one’s life why
अध्यारो हुन्छ जीवन नपाए मैले शिक्षा सिक्दैछु हजुरसँग म मागी ज्ञानको भिक्षा नमन गरे हजुरलाई दसै औंला जोडेर सधैँ आदर
A dark room, A lonely mind, searching for a way out. She is walking freely, but her mind is trapped

