- Arpan Shrestha
- July 3, 2020
बिन्ती, मलाई कायर नभन! [Nepali Poem by Arpan Shrestha]
म लडेको होइन, लडाइएको हुँ, खसेको होइन, खसाइएको हुँ, बिन्ती, बिन्ती मलाई कायर नभन। मेरो जीवनको मूल्य, म नहुँदा किन?,
म लडेको होइन, लडाइएको हुँ, खसेको होइन, खसाइएको हुँ, बिन्ती, बिन्ती मलाई कायर नभन। मेरो जीवनको मूल्य, म नहुँदा किन?,
मेरो बडेमान घरको आँखिझ्यालबाट मैले देख्ने सन्सार मैले देखिरहने सन्सारभन्दा फरक छ सत्य त कबल मैले देखिरहने सन्सार हो जुन
यो समाजमा विविध कारणले मानव कहलिएको छु मानवरुपी परिचय नै मैले दिएको छु तर पनि यो स्वार्थी संसारमा मानव हुँ
Don’t be a coward, fearful and weak, Be the last one to quit and the first one to speak. Be
Huh, you have run pretty fast then? Not long before, When the forests were dense and rivers clean, I caressed
Stay… My thoughts are deep as the Pacific Ocean If you know how to dive let’s jump in together. madness
You don’t know my pain Don’t try to feel it too The strings of agony are all mine Don’t act
न्यानो माया तिम्रो यादमा मलाई निन्द्रा परेकै छैन म छट्पटाइरहन्छु, म तड्पीरहन्छु कुन गोरेटोमा तिम्रो समिप पर्छु भनी म मनमर्जी
बा, माइतीघरको डाँडामाथि पढ्न जान्न म व्यवस्थापनको जरो आउछ त्यहाँ विद्यादेवी सरस्वती मातालाई पूजीदैन सरस्वती पूजामा बा, आमा तपाईंहरुको आदर्श
त्यो रातको अँध्यारो कोखबाट बिहान जन्मे जस्तै कुनै समय ती निर्जीवको कोखबाट म पनि सजीब भएर जन्मेको थिएँ। यी बिहान
कति अनौठो छ यो जीन्दगीको कथा पनि सुन्न नमिल्ने मात्रै मनन गर्न मिल्ने मौनताको व्यथा पनि साच्चै तिमी कुन खाले
गर्दैन फोन मिस्कल अनि म्यासेज अहिले सुत्दा नि फोन उठेर फोन गर्नेले पहिले सक्दिन बाँच्न भुलेर तिमी भनेर भन्थ्यो र

