- Aarjit Pandey
- March 14, 2026
१७ वर्षको साथी – ममीको रातो Scooter | Aarjit Pandey
म कक्षा २ मा पढ्थेँ। School बाट घर फर्किएपछि मलाई एक्कासि allergy भयो। शरीर भरी फोका–फोका। कहिलेकाहीँ allergy आइरहन्थ्यो, तर
म कक्षा २ मा पढ्थेँ। School बाट घर फर्किएपछि मलाई एक्कासि allergy भयो। शरीर भरी फोका–फोका। कहिलेकाहीँ allergy आइरहन्थ्यो, तर
तिम्रो सुन्दरताको बयान के गरूँ म? मेरो ओठ त्यति योग्यको छैन तिमीलाई एक टक लाएर कसरी नियाँलु म? मेरा नयन त्यति
चिसोले निमोठिएका रुखहरूमा मुना पलाउन आँटेजस्तै, हरेकपल्ट केही ऋतुपछि उसको मनमा पनि आशाका टुसाहरू पलाउँछन्। नाम्लोले खुइलिएको तालुलाई उद्रिएको
भो चाहिएन मलाई माया कमाउने मान्छेलाई उसको प्रेमी वा प्रेमीकाले कमाइ हेरेर माया गर्छे। रुँदै स्कुल जाने बालखले खुसी खोज्न
दुई वर्षको पहलपछि लाग्यो नयाँ बिहानी उदायो नेपाली माटो, पर्खाइको त्यो बाटोले अब त न्याय पायो गह भिजिरहे दिनरात आमाका
When given a chance to select a place, I prefer my old, comfy space. No new modifications, No new sensations.
सोझो गाउँ ! गाउँले नीलकमलको कुरुसमा देवपुरुष देख्छ ! बुट्यानमा देउता बुझ्न थाल्छ अनि उसैलाई पुज्न थाल्छ। गाउँ सोझो
समृद्धि, परिवर्तन या पहिचानको लागि या अरू नै विघ्न स्वार्थको लागि शत्रुताको प्यास मेटाउनको लागि या स्वाभिमानको ताज खडा
Was lost in the world, all alone, Wandering through the silence of my soul. Then you came like a whisper
माेतीराम चाैधरी `रत्न´ कैलाली म माघमा ढुमरु गाउँछु। बर्खामा थकाइ मार्न सजना गाउँछु। भाेजमा पगरी बाँध्ने माँगर, डानु रि डाडा
साँझको समय, पशुपति मन्दिर शान्त थियो, तर मन भित्रभित्रै उथलपुथल। म ढुङ्गाको छेउमा बसिरहेको, जहाँ पहिले तिमी बसेकी थियौ —
I don’t know Who is making my country worse and worsen, Who is backing my voice, Who is funding