- Sumit Tamang
- October 7, 2025
English Poem | I don’t know | Sumit Tamang
I don’t know Who is making my country worse and worsen, Who is backing my voice, Who is funding
I don’t know Who is making my country worse and worsen, Who is backing my voice, Who is funding
आज चारै तिर मृत्युको बिकुल ध्वनि फुटेर चकनाचुर जलेर ध्वस्त खरानी अग्ला—अग्ला डाँडाहरूको काँधमा सहरको समतल हत्केलाहरुमा लामे ताँत
एक सुर क्षितिजमा म एक्लो हुँ की पृष्ठभूमिबाट छाँटिएर यहाँ एकान्तमा आएछु की भार ठुलो छ नै मेरो यहाँ
Nepali poem offline thinker Nepali Poem | समाज र सत्य ! | Suman Bhattarai जीवन जोगाउन छोडेर
आमा, माफ गरिदेऊ है तिमीले पकाइ राखेको खाना छोडेर हिँडेको थिएँ अब खाना खान फर्किन पाउदिनँ, बा तिमी नेपालगन्ज थियौ,
नेपाल आमा, सगरमाथाको काखमा, सेतो फेटा ओढी, शान्त हिमालमा पनि अशान्त छिन्। पहाडको शीतलतामा, आराम गर्दै, लामा – लामा
भ्रमको भुमरीमा, फनफनी घुमेका हामी । आफ्नो अनिश्चितताको अघि-पछि, अलमल्ल परेका हामी । आफ्नै छायासँग डराएर, अन्धकारलाई अँगाल्न बाध्य हामी
महोदय…….! प्रत्येक ढोंगीहरूको ढोङसँगै परिवर्तन भएको संविधानको धाराले तुँवाएको मेरो देशको प्रत्येक पद्धतिका व्यवस्थापन पनि… आज छिप्पिएर अजगको साँढ जस्तै
खै, कसरी सुरुवात गरूँ, थाहा छैन मलाई। शब्द खोज्दा-खोज्दै हजारौँ कविता पढेँ, सुनेँ, तर तिमीलाई बयान गर्ने शब्द भेटिनँ मैले
कतै; कहिल्यै र कसैबाट नछिचोलिएको एउटा् देहात हुनु.. हरियालीका माझ बोटको पहेलो पात हुनु ; अर्थहीन र रंगहिनताको एक्लोपनको आफुमा
समयले नेटो काटेको परिस्थितिले साथ नदिएको समाजबाट बहिष्कृत, अपहेलित, शोषित, घृणित पात्र, सबैको हेर्ने नजर फेरिएको, सबैको मुखबाट श्राप सुन्दै
कहिले काहीँ जिउँदो लास बनी लावारिस भई लडे जीवन जीउने अभिलाषा भित्र—भित्रै म धेरै रोए वर्तमानका ठेसहरू सँग जुझ्दै, भविष्यको