- Aarjit Pandey
- March 14, 2026
१७ वर्षको साथी – ममीको रातो Scooter | Aarjit Pandey
म कक्षा २ मा पढ्थेँ। School बाट घर फर्किएपछि मलाई एक्कासि allergy भयो। शरीर भरी फोका–फोका। कहिलेकाहीँ allergy आइरहन्थ्यो, तर
म कक्षा २ मा पढ्थेँ। School बाट घर फर्किएपछि मलाई एक्कासि allergy भयो। शरीर भरी फोका–फोका। कहिलेकाहीँ allergy आइरहन्थ्यो, तर
दुई वर्षको पहलपछि लाग्यो नयाँ बिहानी उदायो नेपाली माटो, पर्खाइको त्यो बाटोले अब त न्याय पायो गह भिजिरहे दिनरात आमाका
सोझो गाउँ ! गाउँले नीलकमलको कुरुसमा देवपुरुष देख्छ ! बुट्यानमा देउता बुझ्न थाल्छ अनि उसैलाई पुज्न थाल्छ। गाउँ सोझो
I don’t know Who is making my country worse and worsen, Who is backing my voice, Who is funding
Nepali poem offline thinker Nepali Poem | समाज र सत्य ! | Suman Bhattarai जीवन जोगाउन छोडेर
आमा, माफ गरिदेऊ है तिमीले पकाइ राखेको खाना छोडेर हिँडेको थिएँ अब खाना खान फर्किन पाउदिनँ, बा तिमी नेपालगन्ज थियौ,
नेपाल आमा, सगरमाथाको काखमा, सेतो फेटा ओढी, शान्त हिमालमा पनि अशान्त छिन्। पहाडको शीतलतामा, आराम गर्दै, लामा – लामा
भ्रमको भुमरीमा, फनफनी घुमेका हामी । आफ्नो अनिश्चितताको अघि-पछि, अलमल्ल परेका हामी । आफ्नै छायासँग डराएर, अन्धकारलाई अँगाल्न बाध्य हामी
कतै; कहिल्यै र कसैबाट नछिचोलिएको एउटा् देहात हुनु.. हरियालीका माझ बोटको पहेलो पात हुनु ; अर्थहीन र रंगहिनताको एक्लोपनको आफुमा
Why do I get illusioned By the things I call mine? Why do I feel this world is mine And
एउटा कविता छ मेरो जुन सुनाउनु छ तिमीलाई तर आज हैन त्यो बेला जब मेरो सास ले पाउनेछ उसको बतास
कति आत्तिन्छ तिम्रो मन? कति सोच्छौ त्यही एउटै कुरा? केही भन्न मन लागेको केही लुकाउन मन लागेको, कहीँ कतै चिच्याएर