POEM

र्कैयौँ दिनसम्म निस्सासिएको आकाश आज बल्ल खुलेर आयो त्यो सुकेर र मर्छ भनेको बोटमा पनि रङ्गिन एक फूल फूलेर आयो

नसोध मलाई म को हो भनेर मैले मलाई बिर्सिसके वैश र पैसामा लिन छु त्यसैले मलाई बिर्सिसके। नसोध मलाई मेरा

मेरो प्रिय मान्छे, भन्थ्यौ तिम्रो लागि म जे पनि गरिदिन्छु, अरूको त कुरै नगर तिम्रो लागि म मर्नु परे पनि

यहा अस्तित्वको लडाई छ दिनले आफ्नो अस्तित्वको निमित लडाई गर्दै छन् रातले पनि आफ्नो अस्तित्वको निमित लडाई गर्दै छन् रातको

अस्तित्वलाई छाम्न बिसँदा, श्रृङ्गारिएको आशा पनि अस्ताउँदैछा, बाछितमा पौडिन खोज्दा, मेरो रसिलो बोली अड्कदै-अड्कदै, स्वाभिमानको छाती छिचोलेर, इतिहासको घाउ कोट्याइरहेछ

लाचार छ्न् कलमको धार समय सारिणीमा उम्रेका अत्याचार क्वारेनटाईन भित्रै स्वास्थ्यकर्मी र स्वयंसेवकद्वारा एक महिलामाथि बलात्कार भएको छ आज समाज

मेरा सोचका ती चङ्गा उड्न चाहान्छन् आकाशमा तर हरेक दिन म बाकासमा घर आउछु रातो रङ मेरो छोरीलाई धेरै मन

दुई शब्द निशब्द छन् आशा । यी दुई शब्दको मिलनले यो संसार चल्दैछ विश्वभरीको ह्दय विचल्लित भएका छन् र ती

वीर पुर्खा जन्मे जहाँ यै हो मेरो नेपाल बाघका ती डमरुको यै हो प्यारो नेपाल। उनकै नासो रगतले लेखिएको देश