- मोहन गुरागाईं "श्रृजित"
- August 2, 2020
ब्ल्याक होल | कविता | मोहन गुरागाईं “श्रृजित”
मनको ब्रम्हाण्डको एक कुनामा मुर्झाइ बसेका सपनाका ताराहरु सेलाउँदैछन् बिस्तारै आफैभित्र उज्यालो दिने हाइड्रोजन सकिएर, जन्मिदै गर्दाको त्यो चमक अँध्यारो
मनको ब्रम्हाण्डको एक कुनामा मुर्झाइ बसेका सपनाका ताराहरु सेलाउँदैछन् बिस्तारै आफैभित्र उज्यालो दिने हाइड्रोजन सकिएर, जन्मिदै गर्दाको त्यो चमक अँध्यारो
न त तिथी मीति याद छ न त दिन गते याद छ त बस यहाँ बिताएका दिन ती दिन गन्दै
Sleepless Night calm, still, yet barren the hunting begins of dreams inside dreams gets faded away because I haven’t slept,
I conquer my soul with my mistakes I realize with a hope that I was mistaken to call my mistake
कविता सुनाए कान्छीलाई मैले । मुसुक्क मुस्कान दिएर गई ।। रित्तो भएर फाटेको मेरो मन । नशिला आँखाले सिलेर गई
म उडु“ कसरी जब सबै मेरा बा–आमा, दिदी–दाई, आफन्त पनि यहि चाहन्छन् कि छोरी ठूली भएस् अनि नाम राखेस् तर
झोला-कुम्लो बोक्छ उ बाटो बाटोमा सुत्छ उ कठै उस्को भाग्य कस्तो जैले पानीमा रुज्छ उ मागेर एक छाक खान्छ उ
Some call me mom, some call me daughter Many names but I’m only the one I can walk, I can
ए जिन्दगी मलाई ती कविताका भावहरु सँगै डुब्नु छ सुख दुःख सम्हालेरै सफलताको शिखर पुग्नु छ जसरी शब्दशब्द मिलाएर तिमी
नत लाज छ मलाई नत छ चिन्ता कोरी सलाई गाँजा सल्काई सल्काई आफ्नै चिता यस मातको म भक्तिगर्छु अन्धकारमा यही
I still remember the butterflies in my stomach & excitement in my heart I still remember the moment how I
पानीको प्यास लिएर आगो पस्दै छ- -भर्जिन मुटुभित्र -कलिलो विश्वासभित्र सावधान प्रेमीहरु ! १+१=१ को तिम्रै शुत्र प्रयोग गरेर डढाउन

