POEM

म त आफ्नै सुरमा आफ्नै बाटोमा यात्रा गरिरहेको थिए, अनि अचानक तिमी आयौ र मेरो बाटो छेक्यौ, मैले, “खोइ छोड

रातले, अन्धकारको, ब्ल्याङ्केट ओढाइदियो । आकशको बत्ती फ्युज भयो । चन्द्रले अन्धकारको पृष्ठभुमिमा आफ्नो अस्तित्त्व शून्य पारिदियो । ताराहरुले पृथ्वीलाई

डाँडालाई सेतो बादलले हेर्दैछ घोप्टो परेर डाँडाको वृक्षका पातहरुमा बादलको रस डाँडामुनि कंक्रिट गुफाभित्र बस्ने आधुनिक मानिसहरुको हरेक दिनको rush