- Nguyen Thanh Hai
- October 2, 2021
Or rain’s own tears | Nguyen Thanh Hai
Not the sound of a leaf trumpet on the lips of the past/afternoon/ not at all Or the dead leaf
Not the sound of a leaf trumpet on the lips of the past/afternoon/ not at all Or the dead leaf
भित्तामा कुँदिएको पुरै हाँस्न बिर्सिए जस्तो मुसुमुसु मुस्कुराए जस्तो लोभ लाग्दो रहर लाग्दो एउटा चित्र छ एउटा चित्रमा अनेक अर्थ
शान्त रात, बन्द कोठा आफ्नै अन्तरवार्ता लिँदै रहेछु, आफूलाई निकै अब्बल ठान्ने म त कमजोर पो रहेछु, आफ्ना वास्तविकता, कमीहरू
तिमीलाई भेट्दा तिमी ‘इन्द्रेणी’ थियौ अचेल देख्दा लाग्छ, म ‘ह्यालुसिनेसन’मा छु म देख्छु – स्पष्ट छुट्टिन नमानेका सात रङ म
खै आखिर के छ त्यस्तो खास तिम्रो आवाजमा, जब सुन्छु म एकैछिन हराउँछु कहाँ कहाँ आफैलाई नै थाहा नहुने गरि,
गाउँमा पिँढीमा बसेझैं गरि पुरानो साडीको सप्कोले पिठ्युँमा रुँदै गरेको दुधे बालक बाँधेर साँझलाई ढिंडो खान जाँतोमा मकैका दाना राखेर
Bringing nostalgia back to the idyllic days Do you remember the hill with the sky wine tree (*) Nature sets
त्यो प्रेम कस्तो जुन एक तर्फबाट नै होस् । तिम्रो मुटु उसको लागि जिज्ञासा नै रहोस् । जो सिङ्ग्ल छ
तिमीले बुझ्नुपर्छ जीवनसाथी सबैथोक हो र बा आमा जिउँदा भगवान हुनुहुन्छ सबैथोक पाउन भगवान गुमाउन सकिदैन र भगवान पाउन सबैथोक
फ्ल्यासब्याकमा जिन्दगी कुनै चलचित्रको रिल जस्तो पहिलो प्रेमको फिल जस्तो फ्ल्यासब्याकमा जिन्दगी रहर र नियतीको द्वन्द्वमा पिसिएर आफ्नो अस्तित्व
आँखामा झल्किएका ती अस्मरणीय पलहरु समझिदै हराइहालिने बिडम्बना, कहिले देख्न पाइएला यी आँखाले देख्न पनि पाइएला र? आफूले आफैलाई प्रश्न
बिहानै सूर्यभन्दा अगाडि हामी खाटबाट उदायौँ गन्तव्यविहिन पछ्याउदै बाटो देहातको सहरको कोलाहल अर्बनाईजेसनमा प्याक गरि सहरलाई दिएर उपहार। मात्र हरियो