- Pari Vikram
- September 29, 2021
तिमी अचेल पहिले जस्ती छैनौ | Pari Vikram | Nepali Poem
तिमीलाई भेट्दा तिमी ‘इन्द्रेणी’ थियौ अचेल देख्दा लाग्छ, म ‘ह्यालुसिनेसन’मा छु म देख्छु – स्पष्ट छुट्टिन नमानेका सात रङ म
तिमीलाई भेट्दा तिमी ‘इन्द्रेणी’ थियौ अचेल देख्दा लाग्छ, म ‘ह्यालुसिनेसन’मा छु म देख्छु – स्पष्ट छुट्टिन नमानेका सात रङ म
खै आखिर के छ त्यस्तो खास तिम्रो आवाजमा, जब सुन्छु म एकैछिन हराउँछु कहाँ कहाँ आफैलाई नै थाहा नहुने गरि,
गाउँमा पिँढीमा बसेझैं गरि पुरानो साडीको सप्कोले पिठ्युँमा रुँदै गरेको दुधे बालक बाँधेर साँझलाई ढिंडो खान जाँतोमा मकैका दाना राखेर
Bringing nostalgia back to the idyllic days Do you remember the hill with the sky wine tree (*) Nature sets
त्यो प्रेम कस्तो जुन एक तर्फबाट नै होस् । तिम्रो मुटु उसको लागि जिज्ञासा नै रहोस् । जो सिङ्ग्ल छ
तिमीले बुझ्नुपर्छ जीवनसाथी सबैथोक हो र बा आमा जिउँदा भगवान हुनुहुन्छ सबैथोक पाउन भगवान गुमाउन सकिदैन र भगवान पाउन सबैथोक
फ्ल्यासब्याकमा जिन्दगी कुनै चलचित्रको रिल जस्तो पहिलो प्रेमको फिल जस्तो फ्ल्यासब्याकमा जिन्दगी रहर र नियतीको द्वन्द्वमा पिसिएर आफ्नो अस्तित्व
आँखामा झल्किएका ती अस्मरणीय पलहरु समझिदै हराइहालिने बिडम्बना, कहिले देख्न पाइएला यी आँखाले देख्न पनि पाइएला र? आफूले आफैलाई प्रश्न
बिहानै सूर्यभन्दा अगाडि हामी खाटबाट उदायौँ गन्तव्यविहिन पछ्याउदै बाटो देहातको सहरको कोलाहल अर्बनाईजेसनमा प्याक गरि सहरलाई दिएर उपहार। मात्र हरियो
तिमी पाउने र गुमाउने बीच कहिल्यै परिनौ, तिमी त हरेक वर्ष मैले उत्तीर्ण गरेका कक्षाहरु जस्तै हौ, हरेक सामीप्यतासँगै तय
मनको कुनामा त्यो आशा अनि धेरै दिन निराशा हिड्दै अबोध यो हृदयमा सपना रोपेर, हिड्देै छु, कहिले कहाँ, सपना बोकेर
म सुतेर पनि, सपनामा दौडिरहेको कारण निन्द्रा र म बीच, अचेल ऐठन पसेको छ…. यहि कारण निन्द्रासँग पारपाचुके भैसक्यो मेरो…