- Nidesh Acharya
- April 25, 2022
Nepali Poem | घाउ दुख्दैन | Nidesh Acharya
फुलको वाटिकामा लुकामारी खेल्दा काँडाले ढेप्पा भन्दियो यो चोकभन्दा पचास किलोमिटर उत्तर तिर मुस्कान महल छ म खोज्दै गए एउटा
फुलको वाटिकामा लुकामारी खेल्दा काँडाले ढेप्पा भन्दियो यो चोकभन्दा पचास किलोमिटर उत्तर तिर मुस्कान महल छ म खोज्दै गए एउटा
तर यहाँ ढुंगाको टाउको फुटेको छ यहाँ माटोको मासु लुछेको छ यहाँ सहनै नसकिने पिडा भयो धर्तीकै अस्मिता लुटेको छ
जसरी तीर्थमा चढाएको प्रसाद भक्तको होइन ईश्वरको हो.. त्यसरी नै तिम्रो यादहरुको तीर्थयात्रामा पुण्य कमाएको केही हरफ कविताहरु सबै तिम्रै
बाहिर हेर्न खप्पिस आँखा एक्कासी भित्र हेर्न सकून् कसरी ? अरूलाई देख्न सिपालु आँखा एक्कासी आफूलाई देख्न सकून् कसरी ?
पूर्णिमाको जून जस्तैः बेलाबेला झुल्किने तिम्रो मुहारले अस्थिरतामा डुबेको जीवनलाई एउटा स्थायी टेको दिएर जान्छ मनमा छाएको अध्यारो चिर्न आशाका
उसको रोस्टमदेखि छोडपत्रको घोषणापूर्व नै अवसरहरुको अहं पखालेर केही लेखी बस्छु कसैलाई कविता नलागे पनि म नलेखी बस्न किन पनि
झ्यालबाट यी आँखाहरुले कहिल्यै जून चिहाउँछन्, कहिल्यै जहाज, कहिल्यै सुम्सुम्याउँछन् उडेका सपना, एक्लो जून हेर्दै, कहिल्यै सुक्सुकाउँछन सम्झेर विपना! जूनको
म भुकम्पमा काँपिरहने पृथिविको सतह भएको छु। म ब्रान्डेड स्टिकरले पहिचान पाएको सिसाको बोतलबाट ओर्लिने नशा भएको छु । दृष्टि
कुनै समय थियो मैले लेख्न छोडिसकेकको थिए आँखा त थिए मेरा तर देख्न छाडिसकेको थिए म सायद बिलाई जान्थें होला
कविता लेख्छु म तर छन्द भर्न आउदैन राजनीति गर्छु म तर नेपाल बन्द गर्न आउदैन भन्छन छन्द बिहिन कविता र
सुनेको थिए म भन्दा धेरै अगाडि बनेको थियो रे म जस्ता धेरै भन्दा धेरै अघि तर मैले देखेको छु ढालेको
उसले एकदिन आएर मेरो हातमा एउटा किताब थमायो मुसुक्क हाँस्दै, पढ्नु है भनेर गयो। त्यो गुलावी गाथा भएको किताब पहिलो