- Prajin Shrestha
- July 15, 2020
मेरो प्यारो सहर | कविता | Prajin Shrestha | काव्यकुञ्ज कविता प्रतियोगिता
थाहा छैन कसको लागेको हो यो नजर तर मरेतुल्य छ आज मेरो प्यारो शहर ! थाहा छैन के भयो आज
थाहा छैन कसको लागेको हो यो नजर तर मरेतुल्य छ आज मेरो प्यारो शहर ! थाहा छैन के भयो आज
थाकी सक्यौँ हामी माफ गर हामीलाई हे मेरो भगवान लै जाउ यो कोरोना नत्र बनाइ देउ यसबाट हामी मान्छेलाई सावधान
मेरो सनो प्रयास” कसैको आसमा मलाई छैन बाच्नु यो जीवन मातृभुमी लाई नै गरेको छु कसैको लागि जीवन छैन अब
लामो यो जिन्दगीका छन हजार कथा खोई कसलाई सनाउनु र मनमुटुको व्यथा….१ भिज्दछन् शाररिक अनि मानसिक पीडाले दनहुँ मेरो सिरानी
सबैको मन सधै चङ्गा झै नहुँदो रहेछ दुःख को घेरामा किन हो चपेटी रहेछ राम्रो गर्न खोज्दा पनि खोई कता
गुलाफ फुल काँडै काडाँको बीचमा फुल्छ र पो सुन्दर देखिन्छ मानिस जब दुख र सङ्घर्षबाट उक्लिन्छ तब अकलदार बन्दछ सबै
टोल टोलमा लाग्यो आगो सुनी खबर उनी बिध्वा भाको दन्कियो आगो, उसको शरिरमा लागेको त्यो खबर सुनी, कान्छो छोरो घर
“आमा”- यो शब्दको साब्दिक अर्थ खोजें त्यसमा एउटै अर्थ भेटे “जीवन” । हो, जीवन को उदागर र सुरुवात नै आमा
तराई हिमाल पहाड त छाड, म छाड म भने लाउछ कछाड भात जोर्नै खिइन्छ्न हाड कसरी चड्नु म पहाड कहिले
जन्मियौ तिमी १८७१ साल चुण्डी रम्घा डाडामा आदिकवि भनी चिनियौ उज्यालो छर्दै त्यही डाडामा ।।१।। पुत्र धनन्जयका तिमी धर्मावती जननी
अनि नेताजी देश के कति बन्दै छ? भन्न त नहुने हो अघिल्लो चुनाव खर्च कसरी उठाइयो ? कि उठ्न बाकी
महोदय म भ्रष्टाचारी होइन परिस्थिति यति जटिल भैदियो श्रीमतीज्यु घरमा बनेको केइ ज्युनार गरिसिन्न हिरा बाहेकका गहना लगाइसिन्न महङ्गी कस्तो

