म त छोरी मान्छे त्यसलै जन्मनासाथ खसी काट्ने भनेर रयाल काढेका छमेकीहरु अब फर्सी काट्ने बाध्यताले दुखी भएछन्, अनि मेरा

उत्तरमा हिमशैल छन् हिमगिरी सेता भुवाका सरी चम्कन्छन् चहुँओर यी झुमिझुमि सर्वत्र प्रकाश गरी । सागर शील छ विश्वदर्पण यहाँ

मध्य वर्गिय सामान्य केटी म, आमाकी मायालु, बुवाकी प्यारी म, एक्ली छोरी; सोझी र अथाह ज्ञानी म, दुई चुल्ठो बाटी,

परिचय कुनै छैन मेरो तर समाजबाट पाएको एक उपनाम मात्र छ “पागल”, म कुनै मानसिक रोगी हनै न त म

थाहा छैन कसको लागेको हो यो नजर तर मरेतुल्य छ आज मेरो प्यारो शहर ! थाहा छैन के भयो आज

थाकी सक्यौँ हामी माफ गर हामीलाई हे मेरो भगवान लै जाउ यो कोरोना नत्र बनाइ देउ यसबाट हामी मान्छेलाई सावधान

मेरो सनो प्रयास” कसैको आसमा मलाई छैन बाच्नु यो जीवन मातृभुमी लाई नै गरेको छु कसैको लागि जीवन छैन अब

लामो यो जिन्दगीका छन हजार कथा खोई कसलाई सनाउनु र मनमुटुको व्यथा….१ भिज्दछन् शाररिक अनि मानसिक पीडाले दनहुँ मेरो सिरानी

सबैको मन सधै चङ्गा झै नहुँदो रहेछ दुःख को घेरामा किन हो चपेटी रहेछ राम्रो गर्न खोज्दा पनि खोई कता

गुलाफ फुल काँडै काडाँको बीचमा फुल्छ र पो सुन्दर देखिन्छ मानिस जब दुख र सङ्घर्षबाट उक्लिन्छ तब अकलदार बन्दछ सबै

टोल टोलमा लाग्यो आगो सुनी खबर उनी बिध्वा भाको दन्कियो आगो, उसको शरिरमा लागेको त्यो खबर सुनी, कान्छो छोरो घर

Day: July 15, 2020