- Sudarshan Poudel
- December 30, 2021
भोक | Nepali Poem | Sudarshan Poudel
एक टुक्रा रोटीको आशमा रोहिरहेको पेट बुझ्दैन राष्ट्रियता, एक गाँसका लागि तड्पिरहेको ऊ उसका लागि शून्य छन् मर्यादाका सिमाहरु मरिसकेकाछन्
एक टुक्रा रोटीको आशमा रोहिरहेको पेट बुझ्दैन राष्ट्रियता, एक गाँसका लागि तड्पिरहेको ऊ उसका लागि शून्य छन् मर्यादाका सिमाहरु मरिसकेकाछन्
अचेल मलाई मेरो अनुहारको मलिन धब्बाहरू हेर्दै मुस्काउन बिर्सिएर सुख्खा भएका अधरहरूलाई संकेत गर्दै चाउरिएका शरीरका रक्तनसाहरूलाई थमथमाउँदै ठडिन नसकेका
Whenever it rains, I accidentally go on a temporary journey since the rain manages to connect the present with my
I shudder and shiver in mortal fright My dreams vanished among the lonely stars In the soundless hours of a
मेरो निकटतम र आत्मिय म नै हुँ मलाई मैले जति कसैले पनि जान्न सक्दैन सतहमा छरपस्टिएका अनगिन्ती ‘म’हरू म होइन
Dear Dad, How is it like in heaven? Do you still rise with the sun if time exists in heaven?
बजारमा आज कुन भाउ चलिरहेछ ? मलाई आफ्नो लागी हाँसो किन्नु छ ! मिलाएर दिने भए भन्नुहोस् बोक्न सक्ने जति
On some days, my heart still melts, my time still freezes, my heart still skips a beat, And, your gesture
म आकाशमा डुलिरहने बादल जस्तै भएको छु, सूर्यको प्रकाशलाई ढाक्दै फैलिएर जाने, वर्खाको झरी जस्तै भएको छु, रुखोपनमा रुमल्लिएकालाई रुझाएर
झुमरा गीत लाली रे चुन्दरी मेरे, ऊडि फहराइल हे। यहरी वहरी लयराय, रेशमी चुन्दरी ऊडि जाय मोर।। सर, सर, सर,
नारी तिम्राे रुपकाे अगाडि सूर्य, चन्द्र जुन निस्तेज हुन्छन्। प्रकृति-सौन्दर्य, जीवन -प्राण, नङ-मासु, नारी तिम्राे नाताकाे साैन्दर्य हिमाल जस्तै अटल
म हा कवि महान हुने जोशमा कवि बन्ने कोसिसमा शब्दहरु बटुलेर भावहरु समेटेर जे आउछ लेखिरहने जे देख्छु देखिरहने