POEM

लौरो, थाक्रो, लिस्नो अनि म लौरो न यात्रा न गन्तव्य न यात्री न सहयात्री तैपनि हिड्नु छ अघि अघि बन्नु

तिमी मेरो लागि कहिले शीतल जुन त कहिले न्यानो घाम बनिदियौ दुबै निकै प्यारा ठ्याक्कै तिमी जस्तै, तर कहिलेकाही तिम्रो

अहिले म आफ्नै इच्छा र चाहानाहरुको मलामी गएर फर्दकै छु, लाग्छ मेरा यी सन्तानहरु फेरि जन्मने छन् अनि फेरि मर्ने

बिहान सबेरै उठी झाडु पोंछा अनि दैलो पोती डोको नाम्लो बोकी जान्छिन् ऊनी खरबारी लागएर त्यहीँ पुरानो गुनियो र चोली