POEM

जब मनको बार्दलीमा भविष्यका तरंगहरु तुर्लुङ्ग झुन्डिन्छन् तब तनमनले आउदा दिनहरु कल्पिन्छन् कतै फुरुङ्ग हुन्छ कतै एकोहोरो सम्झिरहन्छ कास जिन्दगीको

जीवन यसै जटिल छ तिमी किन जन्जिरले यसलाई बाँध्न खोज्छौ? तिम्रो क्रुरताले मेरो देशको खुशी लुट्दैछ, तिमी मान्छे भएर कसरी

हरपल हरक्षण मातृभूमिको प्रेम मुटुभित्र सजाएर राखेकी छु, यस भूमिमा असुरक्षाको कालो बादल मडारिँदा म एक्लै रोएकी छु, आक्रोशित छ

जिज्ञासा र कौतुहलले भरिएर पनि रित्ता रित्ता देखिने ती शान्त आँखाहरू धारणा र मान्यताले भरिइनसकेको पूर्वाग्रह र अभिमानको जालोमा नजेलिएको