- Krishna Dahal
- September 28, 2020
ऊ हुनुको महिमा | Nepali Poem | Krishna Dahal
ऊ हुनुको महिमा प्रिय मान्छे, केही प्रश्न तिमीलाई, कसैको साथ यति मीठो किन लाग्छ, समाइएका कुनै हात यति प्यारो किन
ऊ हुनुको महिमा प्रिय मान्छे, केही प्रश्न तिमीलाई, कसैको साथ यति मीठो किन लाग्छ, समाइएका कुनै हात यति प्यारो किन
तेस्रो लिङ्गी ऊ पनि त हामी जस्तै एक मानव जाति हो भिन्न नसम्झ ऊ पनि त हाम्रौ सहयात्री हो सबै
Part of me I bleed a river of red,Bright as a blood moon,My lunar cycle, a healthy cycle;But, why the
Where Art thou The tearful eyesWith a broken smileAnd wrinkled faceWith deafened ears!The autumnal treeWith dried leaves!The emptied lakeThe plucked
मेरो अधिकार समयको घडिसँगै बितिरहेको जिन्दगीमा।हरेक समाज र सहरका कुनाकुनामा।।अटुटको यादले बिताइरहेका पहलहरुमा।खोज्दैछु अघि बढन आफ्नो अधिकारमा।। अरे!सक्दिन मेरो अधिकारको
बुवा म अहिलै बिहे गर्दिन है? बुवा,म अहिल्यै बिहे गर्दिनभर्खरै त यी मेरा अवोध मस्तिष्कलेभाडाकुटी खेललाई खेल हो भनेरछुट्याउन सिक्दैछन्
Heart full of leaves The journey to Terai is warm but coldI remember you everyday more than tenfoldThe sun is
म नातसिक चै हैन म कहिँले केहि पाउँने आशमा वर्त बसेँ न म कहिले अन्धविश्वासी कुरामा नै फसेँ धर्मको नाउँमा
मेरो कर्म सपना देखाउने सिरानमा घर खसेर पुर्ने डर भो यहाँ,वर्तमानमा आँखा खोल्दा खोल्दै गर्दा भविष्य नासियो,समयले घुँडा टेकाउछ भन्थिए
मनको कहिं कतैबाट आएको सोच मेरो कोमल हातहरुमा तिम्रो नामको मेहेन्धी लगाएर जब सज्जिएर बस्नेछु सोच्ने छु किस्मतले होइन
भोकसँग डराँउ कि रोगसँग हाहाकार मचियो चारै तिर छ कोरोना कै त्रास एक मुठ्ठी स्वाश चलेसम्म रहिरहने रैछ आश महामारीको
(अ)छुतको प्रश्न म सम्झन्छुु— सानोमा, खोइ किन हो कुन्नि सबै म देखि पर–पर भाग्ने गर्थे, आमा नछुनी हुँदा हजुरआमाले पन्छाए