सुन है…

तिमीले भनेको “सधैँ तिमी मात्र”

झुटो थिएन होला, तर

त्यो “सधैँ” कति छोटो थियो!

म तिमीलाई विश्वास गरेँ,

आफ्नो अस्तित्व टुक्र्याएर

तिमीभित्र बगाएँ —

तर तिमी त किनार मात्र हैन,

अर्कै खोलाको बाटो पनि खोज्दै रहेछौ!

तिमी आएर बस्यौ

मेरो आँखामा — जूनजस्तै,

तर अर्कै चकमक तारासँग

रात कटाउन थाल्यौ।

थाहा पाएँ…

तिमीले त मेरो प्रेमको पूजा गर्दा गर्दै,

अर्कीको आँखामा स्वर्ग देखिरहेछौ।

र म?

म त आफैँलाई प्रश्न गर्दै टोलाएँ —

के म एक्लै बाँच्न जन्मिएकी थिएँ?

कसरी भन्नु तिमीलाई

मेरो मौनताको चिच्याहट सुन्ने कान चाहिँदैन,

तिमीले कहिल्यै खोजेनौ मेरो आत्माको आवाज,

किनकि

तिमी व्यस्त थियौ, उसमा हराउन।

आज…

म केही पनि माग्दिन तिमीबाट,

म त केवल सम्झिन चाहन्छु —

कि एक चोटि मैले पनि माया गरेकी थिएँ,

शुद्ध, निस्वार्थ, र जलेर खरानी हुने माया।

तर सम्झ है,

जब कहिले तिमी

एक्लै भई हेर्‍यौ आकाश —

त्यो जुन…

सायद म नै हुनेछु।

-Sishir Sapkota

Table of Contents

Nepali Poem | एक प्रेम, दुई कथा | Sishir Sapkota

Read more from Sabina Karki: