By
मनको गहिराइमा खोज्दै हिँड्छु,
सबलताको उज्यालो।
पाइलापिच्छे म आफूलाई भेट्छु,
अवरोधमा फुलेको अमूल्य कालो।
भएको हार, भोगेको अन्याय,
सबै पीडाका छाँयाहरू,
सन्देश बन्दै छन्,
पुनः सिर्जनाका प्रतिमाहरू।
ढलेका पुलहरू,
टुटेका बाटाहरू,
मैले स्नेह गरें—
सबै सङ्घर्षका खाटा।
तुफानको गर्जनले
मनलाई हल्लाए पनि,
मेरो आत्माको शान्ति
झनै बलियो बनेको छ।
अँध्यारोमा हराएका सपनाहरू,
अब उज्यालोले फिर्ता ल्याउँछ।
सुन्यताको यो क्षण,
आशाको संजीवनी बनाउँछ।
म चिसो रातहरूको यात्री हुँ,
जहाँ ताराहरूले बाटो देखाउँछन्।
मेरो अडान, मेरो सत्य,
यो यात्रा कहिल्यै नथाक्ने हो।
सन्देश दिन्छु आफैंलाई,
“तिमी हार्नका लागि बनेका छैनौ।
तिमी पहाडको चुचुरो हौ,
अडिग, अटल, र अमिट।”
त्यसैले, म जिउँदै छु
आशाको किरणमा।
सङ्घर्षको यो यात्रा
सपना पूरा गर्ने क्रमानुमा।
सन्देशको यो शक्तिले
मलाई साहस दिएको छ।
म जे छु, जस्तो छु,
त्यसैबाट बनेको छु।
तर बाँच्नु मात्रै काफी छैन,
म त परिवर्तनको प्रतीक बन्न चाहन्छु।
म तुपानलाई स्वागत गर्न
खुला बाहु लिएर उभिन चाहन्छु।
यो जीवन, यो यात्रा,
मेरो कथाको पहिचान हो।
सङ्घर्षको यो चक्र,
मलाई नयाँ बिहान हो।
Read More Nepali Poem:
माइतीघरमा आउने जाने एक आगन्तुक | Nepali Poem By Secret Thinker
Follow Offline Thinker on Facebook, Twitter, and Instagram. You can send us your secret writings at connect.offlinethinker@gmail.com with hashtag #secretthinker and your writing will be published anonymously.
