By ऊ हरेक बिहान चियाको चुस्कीमा,
उनको आवासमा रमाउथ्यो।
हर गीतको बोलमा,
उनकाे रूप स्मरण गर्थ्यो ।
उसको काँधमा ईट्टाको भार हुँदा,
उनी अरुकै काँधमा सिर ढलकाउँदै थिइन्।
ऊ दिनरात एकगरी उनको सपना सजाउँथ्यो ,
तर उनी अर्कैको जीवन सजाउँदै थिइन्।
आफू बाध्यतामा बाँधिदै
ईच्छाको उल्झनमा लपेटिएर
उनीलाई हरपटक उदाउन सिकाउँथ्यो।
ऊ आफू जिउँदो लास भई
जूनको अमूल्य रङ्गमा रमाउँथ्यो,
तर उनी अरुकै पूर्णिमामा
चन्द्रमा भई टल्कन चाहन्थिन्।
ऊ सत्यताको लहरमा बगिरहन्थ्यो
तर उनी अर्कैको समुन्द्रमा डुब्दै थिइन् ।
ऊ फर्की आउँदा उनी थिइनन्,
उसको मृतक आत्मा जिउँदो लासझै
बेहोसीमा रित्तिदै थियो।
उसको मुटु चिराचिरा परि, टुक्रिन थाल्यो
तर उनी आफ्नै मधहोसितामा हाँस्दै थिइन् ,
आफ्ना अपूरा रहर पुरा गर्न
स्वार्थपनमा रमाउँन खोज्दै थिइन्।
उसको ओठमा पुगेर फर्केका
ती गाँसहरुको दोषी, उनी थिइन्।
ती बलिन्द्रधारा आँसु बगेर समुन्द्र बन्दा
उसको ब्रह्माण्ड छल र कपटको प्रकोपमा झस्किँदा,
उनी उसको आँसुका थोपा थोपाबाट प्यास मेटाउँदै थिइन्।
ऊ प्रेममा पागल भई सर्वस्व लुटाउँदा
उनी आफ्नो छलको ढुकुटी भर्दै थिइन्।
ऊ स्वयमबाट हारेको मान्छे,
अनि ऊ छलमा छलिएर पनि छल्न सकिनन्।
आफ्नो निर्दोषीताको प्रमाण ल्याउन सकिनन्
उनी दोषी थिइन्।
तर पनि उसको मुटुमा परेको चोटको
निवारण उनी थिइन्।
ऊ आउँदा उनी थिइनन्
ऊ फर्की आउँदा उसका वाचा र बोलीमा
केही अर्थ बाँकी थिएन,
तर रित्तोपन पनि थिएन।
ऊ फर्की आउँदा उनी थिइनन्
उसका अपुरा रहर र भावनाहरु अधुरै रहयो,
ऊ आफैमा तड्पिरह्यो ।
Read More From Anushma Dhungel:
Read More Nepali Poem at Offline Thinker:
Read More From Offline Thinker:
Follow Offline Thinker on Facebook, Twitter, and Instagram. You can send us your writings at connect.offlinethinker@gmail.com
