By त्यो रातको अँध्यारो कोखबाट
बिहान जन्मे जस्तै
कुनै समय
ती निर्जीवको कोखबाट
म पनि सजीब भएर जन्मेको थिएँ।
यी बिहान जसले हरेक दिन चलाउँछन्
म आज सारा जगतको सृष्टि चलाउँछु।
निर्जीवलाई काखमा राखी
म सजीवलाई प्राण खुवाउँछु।
आफू रुझ्छु ,यिनलाई ओताउँछु।
म आफू नाङ्गिन्छु तर मेरो भरमा रहेका यिनको
लाज बचाउँछु।
किनकी म जगतकी सृष्टिकर्ता
आमा हुँ।
सबै मलाई ‘प्रकृति’ भनेर चिन्दछन्।
आकाश मेरो लागि पानी वर्षा गरिदिन्छ
म मेरा सन्तानका लागि भनी
आफ्ना अञ्जुलीमा थापी सञ्चय गरिदिन्छु।
मेरो नशामा बग्ने ती अमृतजल
म मेरा सन्तानका लागि भनी
अझ निर्मल पारिदिन्छु।
म मसँग भएका
मैले दिनसक्ने
म सबथोक दिनसक्छु,
बिना केही आशा राखी
किनकी म जगतकी सृष्टिकर्ता
आमा हुँ।
सबै मलाई प्रकृति भनेर चिन्दछन्।
तर आज समय फेरिएको छ
त्यो मानव नामक प्राणी
विज्ञानको ज्ञानमा यति प्रखर भएछ कि
उसले आज मलाई चिन्दैन।
मैले नै स्याहार गरेको त्यो कोमल हात
आज मेरै उपर प्रहारका लागि
उद्दत हुँदैछन्।
म हरेक पल सम्झाइरहन्छु
उसलाई
तर मेरा आवाज सुनिदिने क्षमता पनि
उसमा क्षिण भइसकेछ।
हे ….कोही सम्झाइदेउ
उसलाई
कि म, म रहेसम्म मात्र
तिमी तिमी रहन्छौ ।
-Ankit Shrestha
Read More Nepali Poem at Offline Thinker:
Follow Offline Thinker on Facebook, Twitter, and Instagram. You can send us your writings at connect.offlinethinker@gmail.com
Facebook Comments
