हर दिन,

हर वखत,

हर प्रहर

म ठिङ्ग उभिएको हुन्छु

फगत स्वतन्त्रता बोकेर

पत्तो छैन,

म शहिद हुँ कि शालिक!

तिमीहरुको निम्ति-

मृत्यु केवल एक बाध्यता होला

मेरो निम्ति-

मृत्यु बाध्यताको विश्राम हो!

मलाई उकुसमुकुस हुन्छ

तिमीहरुको निरिह अनुहारमा,

चरम लापरबाही देखेर

किनकी,

स्वतन्त्रतामा बाध्यता कतै हुँदैन!

जब-जब

माघको महिना आउँछ,

मेरो सेरोफेरो भिड सल्बलाउँछ

सभा र सम्मेलनमा,

शालिक मुनि बसेर

शहिदको नाम फलाक्छ

तब-तब लाग्छ-

यो शालिक फोडेर आउँ,

झण्डाको कात्रो ओढेर आउँ

र लेखिदिउँ,

तिमीहरुको छातीमा-

“लाल गद्दार, खबरदार!”

शहिद र शालिक | Pratik Ghimire | Nepali Poem

YOU MAY ALSO LIKE