Nepali Poem | मृत्यु | Diwakar Dhakal

Bipana Adhikari

मुटुको धड्कनहरू प्रकोपले भरिन्छ

जब विशाल स्मृतिका समुन्द्र

विनाशकारी रोगले भरिएको हुन्छ

जसलाई यसले फैलाएर

निर्ममता पूर्वक टुक्राटुक्रा पार्छ

तब सम्पूर्ण शरीर विडम्बनापूर्ण रूपमा बेहोस हुन्छ

औषधि उपचारको विच्छेदनहरूका विफलताले

जीवनको चक्र पुन: प्राप्त गर्न सक्दैन

त्यो घातक भाग्यको एक युग

मृत्युको प्रतिदेह बिना

दौडिरहेको, हिँडिरहेको, चलिरहेको हुन्छ

तर मृत्युलाई टाल्ने कुनै शक्तिशाली शक्ति छैन

विस्तारै अबोध हुन जान्छ

मरणशीलहरु नष्ट हुन थालछन्

त्यति बेला मूर्त शरीर खरानीमा परिणत हुन्छ

अनुग्रहको पवित्र संस्कारसंगै

 

पूर्वसूचना बिना

मृत्युको दिव्य व्यापारी आउँछन्

मृतकलाई शुद्धिकरणमा लैजान

दिव्य चार्टर्ड लेखापाल

गणितीय गणनामा व्यस्त रहन्छन्

पुण्य र पापको सन्तुलित पानालाई मान्यता दिन

जब अनौठो दैवदानव निकटतम हुन्छ

कर्म चक्र, एक अर्थहीन अस्तित्व भएर समाप्त हुन्छ

भ्रमपूर्ण जीवनको उतार चढावहरूमा

हरेक दुख र सुख प्रतिबिम्बित भएर लुक्छन्

त्यसैले मृत्यु एक प्रमुख सत्य हो

देवत्वद्वारा संगठित

पूर्ण विपत्ति होइन

तर पूर्वनिर्धारित हत्या

आकस्मिक पूर्वनिर्धारणको परिणाम

 

एक मिलनसार मित्रता

अनुहारमा मुस्कान लिएर मुकुटभित्र अपराध लुकाउदै

असीमित आत्म-विनाशकारी संसारमा

सर्वशक्तिमान र अमर हुनबाट प्रतिरोध गर्दछ

अमृतको लागि कुनै प्रावधान छैन

न त दिर्घायु जीवनको लागि

यसले हरेक निर्जीव प्राणी छान्छ

अनियमित रूपमा

रंग, लिंग, धर्मको पर्वाह नगरी

चरम परमानन्दसंग कहिल्यै आउँदैन

हरेक समय उदासीनतासंग आउँछ

तर जसले अनुभव गरेका छन्

साक्षी दिएपछि कहिल्यै फर्किएका छैनन्

जन्मजस्तै मृत्यु एक पटक हो

गम्भीर रूपमा, सबैले सामना गर्नुपर्छ

चाहे त्यो सत्य होस् या झुट

स्वादिष्ट वा पीडादायी

न विमुख हुन सक्छ न विनाश गर्न

तर अराजक वास्तविकतालाई अँगाल्नुपर्छ

नर्क वा स्वर्गको बाटोमा जनैपर्छ

 

Also Read:

Follow Offline Thinker on FacebookTwitter, and Instagram. You can send us your writings at connect.offlinethinker@gmail.com

 

 

 

Facebook Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *